Erwin Troost

zij kropen rebelachtig over daken
schreeuwden naar het volk
klommen over de muren
de woorden als een dolk
probeerde controle te krijgen
maar zo zag ík het niet
ik zag het gebeuren
maar was het niet eens
ik ben niet als zij
van een afstand onthaalde ik
de woorden, het geschreeuw, de rennende menigte
het gelijk en de andere kant daarvan

en ook zij dachten het gevonden te hebben
en ik heb daar mijn gevoel bij
want waar gaat het over
verdomme, ik ben het zat
misschien zie ik het verkeerd
ik wil mezelf schoon zien
zonder alle rotzooi
want ik hoef niet zo nodig
als zij die schreeuwen, maar
het gevoel niet kunnen uiten
de gecreëerde mens, zoals ze hoort te zijn

zij die denken, doen en uitstralen
wat ze voelen, uitdragen, volgens hun verantwoordelijkheid
bullshit, denk mee en doe daarmee wat je wilt,
doe, verdomme, wat je wilt
want ik kan het niet
niet vanavond, moet morgen werken
zou ook over daken willen lopen
gefrustreerd willen schreeuwen
maar waarom dan ook alweer
de wereld verandert nevernooitniet
en ik, ja, ik geniet hier van mijn avond
zonder jullie, allemaal, een wijntje en een peuk
rock&roll als muur, en intens genot
zoals de roes genaamd mijn leven
en de kat die me liefde probeert te geven

de straten zijn donker
de telefoon pak ik niet op
wil niet vluchten van mijn huis
maar toch komen de muren op mij af
dus kan naar de kroeg of zal ik toch thuis blijven
uiteindelijk besluit ik toch
om de schreeuwers tegemoet te komen

“hé, zet hier nog maar wat neer..
heb je geen andere muziek?
en wat sta je nou vreemd te kijken?”
uiteindelijk klim ik op het dak, ben weder alleen
schreeuw gefrustreerd naar de sterren alom.. weet niet waarom
en staar naar een volle maan, was ik, verdomme, maar thuis

de fluwelen roze linnen
vloeken tegen de rode druppel
die terug de kraan insijpelt
terwijl ik het dichtdraai
loop ik terug naar de spiegel
om met mijn handdoek
het niet afgeschraapte scheerschuim er op te smeren
en ga er met mijn mesje net zolang langs af
totdat er genoeg schuim opzit
om het zo met de kwast
in het bakje te doen
loop de douche in
en laat het water niet meer lopen
om al het vuil en de stank van de morgenstond
over mij heen te laten spoelen
draai de kraan aan
en ook het licht
de dag is mij nog te donker
nee, vandaag hier even geen zin in
kruip uit bed
had beter terug kunnen gaan

ik wacht
tot we allemaal lopen
met een schietschijf
op ons shirt

nooit gedacht
een stap te ver te lopen
en val met heel mijn lijf

kijkt des duivels ogen
en flirt

tot het leven
uit mij is gezogen

mocht nog even

je voeten kussen
je rug teder strelen
in mijn armen houden
woordjes fluisteren
je oorlel sabbelen
ook champagne en
lachen, elkaar
aankijken
en zoenen
innig
tot
ik
niet ik meer kan
maar veel liever
zet ik mijn peuk
in vuur en vlam
zit vanaf een afstand
je kronkelende lichaam
te bewonderen met de schaduw
die heen en weer beweegt en jij
zacht kreuntjes slaakt en
ik hijs en hijs in opgewonden staat
en ik wil je, ik wil je
ik smeek je, ik smeek je
en jij plaagt me, jij plaagt me
en ik hijs en ik hijs
brand uiteindelijk mijn fikken
sjit, het is te heet om te likken
koel het af onder de douche
met een pijnlijk gejammer
van die mooie jou
ja, waarom nu?
waarom nou?

ze is er nog
sjezus, en nu
verdomme, het is elf uur
in de ochtend en daar ligt ze
zwijgzaam, te genieten
van haar rust
langzaam sta ik op
en kleed me aan
kut, ze wordt wakker
hé, liefje,
zegt ze brak
ik kijk haar aan
vraag haar naam
waarop we een peuk roken
en lauwe cola drinken
uiteindelijk staat ze op
en staar naar haar geweldige billen,
fluwelen rug en daaroverheen haar zwarte haren
ze draait zich om, geeft me een tongzoen
en vraagt of ze mag douchen
en verdwijnt
ik denk bij mezelf
wow, wat een meid

Marjolein, Marjolein
dat moet ik kunnen onthouden

wederom is Marjolein vervlogen
momenten van geheime genoegens en weleer
nooit, toch als herinneringen zullen ze blijven
maar leer ik het ook een keer
verdomme, ik kan toch niet alles weten
ik wil slechts vergeten
terwijl ik vluchtig voortbeweeg
door de straten van deze grauwe stad
tegen de grijze achtergrond staat een zigeuner te schreeuwen
harder, feller, de lucht breekt open
slechts op schuilling kan ik hopen
angstig haast ik naar een tunnel
alwaar een junk bedekt met modder
zijn laatste adem neemt en stikt in zijn kots
mijn lichaam voelt klef
kan niet meer knipperen met mijn ogen
aan de overkant zwalkt een meisje, zeer treurig
of nee, eerder verwazigd en verward
haar kleren bescheurd
ze komt op me af
en slaat, krijsend, op me in
gebalde vuisten en bebloede knokkels
rustig, zeg ik, rustig
zo snel als ik kan ren ik van haar af
en vlucht een willekeurige bus in
kijk om me heen en zucht
een enkele traan verlaat mijn geweten
niets dan leegte en sombere gelaten
deze wereld, zij is mij aan het verlaten
ik staar door de ramen, terwijl de reis voortgezet wordt
op weg naar het grote niets
slechts de regenachtige straten in mijn vizier
leeg, donker, koud en kil
de schreeuw is niet meer
mijn angst valt even stil
maar toch, mijn leven als hel
waarom, kom op, vertel
want als ik zo verder moet gaan
dan kan ik beter stil blijven staan

ik vermink mezelf
met de kwelling
van lelijke jazz

wat een kriem

stel je voor, geen tijd
voor eeuwig verdoemd
in hel

en dan pats
boem
hemelse blazers
pianospel
& bas
conga

plots een engel
die me uit mijn lichaam sleurt
en boven
op het drumstel
met me danst

ik wil, ja, ik wil
tap van rechts
naar links
een slide
en mijn engel
sleurt me mee
in haar wezenloze bestaan
en valt langzaam in mijn armen
we zoenen innig
zonder de lippen te openen
we sluiten de ogen
het pianospel tintelt in mijn buik
de bas onder mijn longen
de conga, mijn hart
zij laat mij niet los
ik sta alleen
ze zweeft en weg is ze

en daar zit ik weer aan de bar
tussen de dode kraaien en hun gelach
samen genietend
ja, we zegenen alle rotzooi
dixie is dood
en Jack & ik zijn een hel van team
wat een kriem
om te leven
met dat wat nooit heeft bestaan
en ik wil blijven
mijn geest gaat

verhuist in jou
mijn dierbare
en ineens
hemelse blazers
pianospel
& bas
conga

YES, IK WIL
IK WIL
IK WIL
tap van rechts
naar links
een slide
en daar sta ik
de spotlichten aan
Kansas City, here I come
bless the mess, baby
bless the funeral of all existence

en daar zit ik weer
alleen
and Jack & me
we’re a hell of a team

mijn huis is vol vuil en zonde
mijn huis is slechts een woning voor gewonden
zij hielden zich schuil tot de dag
des oordeels hun bezieling zag

soms zweette ik en kwam de stank uit me sluipen
waarmee ik hoopte dat tevens het vergif uit me zou kruipen
dan komt het besef en draag de wonden met me mee
mijn lichaam is als een woning voor twee

edoch, alleen ik kan hier wonen
mijn botten, bloed, behorende tot een der denkbeeldige iconen
en weet, mijn huis zal schoon zijn voor vreemden
toch ik ben slechts gebouwd uit leemde

ben breekbaar en ooit zal hier een ander staan
ik ben slechts een woning, alwaar vreemden ingaan
zij bezoeken mij om van hun zonden af te zijn
het vuil kan ik wassen, maar nimmer de pijn

gaarne had ik u iets willen mededelen
over het begrip sodom & anarchie
maar hoe gevoelens te verklaren
mijne woorden zouden nooit dichtbij kunnen raken

ik ben een slachtoffer, zelfs geen autonoom
waarom zou ik iets willen veranderen
of waarom kiezen voor politieke correctheid
alleen maar omdat ik vrij wil zijn

en al ben ik bezorgd om de meningsuitingen
want al zijn we alle taboes voorbij
in onze eigen beminnelijkheden
zijn we echter nog steeds niet vrij

ik wens een dierlijk drift
tja, verklaar mij een idioot
maar de liefde en lusten, zij verschillen
de vrijerij is slechts even, ook verliefdheid vervaagt

gaarne had ik u iets willen mededelen
over het begrip sodom & anarchie
maar waarom kiezen voor politieke incorrectheid
we zijn immers nog steeds niet vrij

ik kan vertellen over verschijnselen zoals zij ons vergaan
stem niet op deze wereld en wees zelf vrij
wilt u toch in iets geloven
geeft uw stem dan maar aan mij